Vanaf Vierville-sur-Mer tot globaal 6 kilometer naar het oosten loopt OMAHA-Beach, de sector toegewezen aan de Amerikanen. OMAHA werd verdeeld in de sectoren "DOG", "EASY" en "FOX" .

Op "Dog" zou het 116th Infantry Regiment landen, op "Easy" het 16th Infantry Regiment.Vanaf het begin loopt alles fout, de DD tanks worden te ver op zee uitgezet en bereiken het strand (op een paar na) niet (zie "Hobart/Mulberry"). Ook het inleidende bombardement door bommenwerpers was mislukt, de bommen vielen veel te ver landinwaarts. Het goed getrainde Duitse 352nd Division liet de landingsboten rustig naar het strand komen.

Zodra de kleppen (om 06.36 uur) vielen brak de hel los. In paniek sprongen de soldaten over de zijkanten van de landingsboten en vele verdronken onder het zware gewicht van hun bepakkingen. 30 man van LCA (Landing Craft Assault) No 1015 werden allemaal gedood door machinegeweervuur. Binnen 7 á 10 minuten was Company A van het 116th Inf. Reg. ondaan van al haar officieren, 10 minuten later was de aanvalsmacht gereduceerd tot een klein reddingsteam die probeerden hun makkers uit het bloedkolkende water te redden. 116th viel onder het 29th Division van de National Guard Division. Hierdoor was het 116th één grote vriendenkring. Sommigen kenden elkaar van kinds af aan. Van het 1st Battalion waren Company A, B & D gerekruteerd uit de plaatsen Bedord, Lynchburg en Roanoke, Virginia. Uit het 3000 tellende plaatsje Bedford sneuvelden hier op Omaha 23 jonge mannen! Ook 3 "setjes" broers kwamen hier om. Nabij de overgang van "Dog" naar "Easy", ter hoogte van Les Moulins, stond het gras in brand. De rook gaf hier wat dekking aan de troepen die hier landden. Even verder op "Easy", ter hoogte van Colleville speelden zich dezelfde taferelen af als op "Dog". Hier werd het 16th Infantry Regiment van de 1st Division (The Big Red One) het slachtoffer van de mijnenvelden. De beslissing van de Amerikanen geen of nauwelijks gebruik te maken van "Hobart's Funnies" brak hun hier op.

Aan het einde van de 6de juni 1944 krijgen de Amerikaanse troepen een steviger greep in het gebied rond Omaha Beach. Hieronder is te zien hoe de manschappen landinwaarts trekken. De situatie is niet veel veranderd sinds die dag. Het pad dat de troepen vanaf het strand de duinen invoerde is na die dag altijd gebleven. Dit gedeelte is te vinden in St-Laurent-sur-Mer. De kazemat bevat nog steeds het 55mm kanon dat de eerste landingstroepen ongenadig bestookte. Dit gebied stond bekend als Wn 65 en bestreek het strand, 'de Vallei van Ruquet'.

Om de slag aanschouwelijk te maken zijn er twee museums gevestigd in de omgeving van Omaha Beach. De eerste op onze route is ‘Omaha Beach Memorial Museum, Muéee Omaha 6 Juin 1944' te St.Laurent-sur-Mer. Het museum laat veel uniformen, foto's, insignes en wapens zien en voegt misschien niet veel toe ten aanzien van de grotere musea, maar het straalt oprechtheid uit. Sinds enige tijd is de LCVP (Landing Craft Vehicle Personel) gerestaureerd en in een soort van etalage geplaatst.

Het tweede museum, 'Musée D-Day, Omaha' is gevestigd in Vierville-sur-Mer, richting Pointe-du-Hoc. Hier zijn vooral de objecten die buiten staan opgesteld een bezoek waard. Dit museum is ook verantwoordelijk voor de restauratie van een gedeelte van een Mulberry haven dat tentoongesteld ligt even buiten Vierville.

Enkele kilometers na Vierville, op de D514, komt u aan de rechterzijde van de weg een smal verhard weggetje tegen. Deze leidt naar een klif die Pointe de Raz de la Percée genoemd wordt. Halverwege dit weggetje vind u aan de linkerzijde van de weg een monument ter herinnering aan één van de eerste tijdelijke vliegvelden, in dit geval Advanced Landing Ground (ALG) A1, vanwaar het 366th Fighter Group opereerde. Aan het eind van het weggetje blijkt er eigenlijk weinig of geen parkeerruimte, maar met een beetje beleid kunt u er een auto kwijt. Hiervandaan loopt een wandelroute naar rechts (oostwaarts) naar een voormalig Duits radarstation. Helaas is het pad slecht onderhouden en mag u wel een kapmes meenemen. Want na een kilometer loopt het pad vast in een bosje.

Vlak voor dit bosje ziet u een 'tobruk' bunkertje aan de rechterzijde. Verder in dit stukje bos ziet u aan de rechterzijde in het land de restanten van een Würtzburg radar. Door de begroeiing is er weinig meer terug te vinden van de oorspronkelijke stelling van de Duitse Kriegsmarine. Deze wandeltocht is alleen voor diegene interessant die echt alles gezien wil hebben.